De meeste mensen zullen wel ooit van T’ai Chi hebben gehoord of gezien. Die mooie
langzame bewegingen, in China dagelijks door grote groepen mensen uitgevoerd op
pleinen en in parken. T’ai Chi is door iedereen te leren. Oud, jong, man, vrouw, lenig of
stijf. Maar wat is het eigenlijk? Wat zou het fijn zijn als ik u dat in het kort zou kunnen
uitleggen. Een en ander heeft te maken met TAO. Grofweg vertaald betekent dat “de
Weg” of het levenspad wat u loopt. En daarbij komt u allerlei tegenstellingen tegen.
Geluk, ongeluk, vreugde, verdriet, spanning, ontspanning. T’ai Chi zou je kunnen zeggen
is een studie van de tegenstellingen of tegengestelden welke je in je lijf kunt
gewaarworden. Soms denken mensen wel eens dat T’ai Chi zweverig is. Maar als je bij
Willem les gaat nemen zul je daar weinig van merken. Je gaat vooral aan de gang met
allerlei oefeningen om je bewust te worden van wat er in je lijf gebeurt, en hoe je het op
de best mogelijke manier kunt bedienen en er controle over krijgt. Zie het als een
hernieuwde ontdekkingsreis en een systematische verkenning van iets waar je heel
vertrouwd mee bent. Of dacht te zijn.
De beste oefening daarbij is de vorm van T’ai Chi zelf. Een soort lange kata, die je in je
eentje loopt. Het begrip kata wordt vooral gebruikt in de martiale kunsten ofwel
vechtsporten. T’ai Chi Chuan is ook een martiale kunst, maar het strijd-aspekt komt
alleen maar aan bod als een van de vele gezichtshoeken van waaruit je T’ai Chi kunt
bekijken. Andere gezichtshoeken zijn bijvoorbeeld de afwisseling tussen ontspanning en
alertheid, de opbouw van je lichaamshouding, de ademhaling, energiedoorstroming en
opheffen van blokkades. We zullen vaak ook zien hoe je T’ai Chi kunt gebruiken in het
alledaagse leven. Je wordt je veel beter bewust van wat goed en wat slecht is voor je. Je
komt steviger in je schoenen te staan, en vaak kun je vertalingen leggen van het louter
lichamelijke naar hoe je je voelt. Je leert dus letterlijk steviger staan en gaan. En daardoor
ook figuurlijk.
De docent is Willem Kienhuis.
Willem is universitair geschoold en beschikt over didactische vaardigheden, wat hem een
toffe docent maakt. Hij stelt de ervaringen van de cursisten voorop, sluit aan bij wat zij
kunnen, dringt niets op, maar laat tegelijk geen mogelijkheid onbenut om hen tot eigen
ontdekkingen te begeleiden.
In 1980 is Willem verslaafd geraakt aan T’ai Chi. En na 9 lesjaren zelf begonnen met
lesgeven. Op T’ai Chi gebied volgde hij ook een opleiding tot jurylid bij internationale
T’ai Chi wedstrijden. Dat bevorderde de vaardigheid om te kunnen zien hoe mensen op
een beter houdingspad gezet kunnen worden.
Willem beschouwt T’ai Chi als het besturen van het lichaam, en ziet het bedrijven ervan
als “stuurmanskunde”. En zo rijdt hij ook motor, zijspan, bus en vrachtwagen, en vliegt
chessna.