Een jin en jang en veranderings verhaal.

Afgelopen zaterdag trainde ik zoals gewoonlijk langs de spoorbaan en in Heumensoord. Daar heb ik op verschillende plekken zorgvuldig uitgekozen takken liggen of staan waarmee ik li (=spierkracht) en t’ai chi training doe. En voor de tweede keer moest ik tot de schokkende ontdekking komen dat er een lievelingstak weg was.
Ik schoot in het jange.
Wie heeft me dat geflikt. Wie was er zo blind dat ie niet zag dat die tak daar niet zomaar stond. Gebruiken best, maar zet hem dan op zijn plekkie terug. Maar nee hoor de zijkerd heeft hem meegenomen of god weet stiekem verstopt. Ik trap aarde opzij, maak een vlak stuk leeg van steentjes en takjes en schrijf met een stok: KLOOTZAK! Vervolgens neem ik mij voor thuis een geplasticifeerd briefje te maken met de tekst: “als je het lef hebt, kom je me om 09:30 aanstaande donderdag hier vertellen wat je met je met mijn tak gedaan hebt.” Of nee: je bezorgt hem maar terug, zak!
Tjonge jonge jonge wat jangigheid..
Een paar kilometer verder zie ik daar opeens de lievelingstak liggen die ik al eerder kwijt was. Toevallig? Een wonder? Een boodschap? Zowiezo een zeer prettige verbazing! De een kwijt en meteen de ander terug!
En vandaag werd mijn oog geleid naar mogelijk nieuwe takken. Wat lag er weer moois! De natuur had van alles voor me klaargelegd. En ik kon aan de gang om de mogelijkheden van een nieuw trainingsinstrument te gaan verkennen. Mijn boosheid was verdwenen.
Jin nam het weer over van jang.
Boosheid werd blijheid en dus was er verandering.