Categoriearchief: Tai chi

buiten t’ai chi

Donderdag 15 september 2011 spreken we om 19:00 af op de Beukenlaan in Nijmegen. We gaan T’ai Chi doen in Heumensoord, een mooi natuurgebied bij Nijmegen. Ik heb een plan bedacht, gebaseerd op een zomerlang trainen, hard lopen en t’ai chi beoefenen. Een cursist geeft aan een volle buik te hebben (net gegeten) en dat noopt me 1/3 van de planning te laten vallen…
Rimaykullallki:
In mijn lessen vind ik het belangrijk dat iedereen zich lichamelijk en geestelijk op zijn gemak voelt, en niets forceert. Daarom kon ik niet gaan hardlopen met iemand met een volle buik.

We beginnen met wandelen om alvast het buiten zijn in de bossen op te snuiven. Buiten mij zijn er nog 2 mensen die vertrouwd zijn met het Heumensoord. En 1 iemand gaat voorop naar de eerste “oefenplaats”. Om toch iets van aktiviteit in te bouwen (iedereen wandelt babbelend en nog niet ruikend, ziend, voelend achter haar aan) laat ik de laatste 50 meter toch hardlopen. Het babbelen verstomt en het ervaren begint. Op de 1e oefenplaats liggen polsdikke takken, in zwaarte varierend van net te tillen tot eigenlijk te licht. Ik laat iedereen een tak nemen en daarmee de openingshouding “het Begin” uitvoeren.
Rimaykullallki:
Van alles komt dan los. Eerst de verkenning van het materiaal. Dan de vragen: “is mijn tak wel zwaar genoeg? maak ik het me niet te gemakkelijk? Hoe doe ik dat met mijn ademhaling? Maakt inademen op de aktie het echt veel lichter?” En dan de creativiteit: “wat kun je nog meer met zo’n tak?” Ieder gaat op zijn/haar eigen manier hiermee aan de slag. En daarmee is mijn slag geslagen.
T’ai Chi is het verkennen van jezelf in relatie tot de omgeving en je materiaal.
In 2 eerdere stukjes ging ik verder in op het werken met takken,gewichten en ademhaling. Je leert veel extra’s over t’ai chi als je vertrouwde bewegingen uitvoert met een vorm van handicap: in dit geval gewicht.

Dan hoop ik iedereen te verleiden tot een sprintje door het mulle zand naar het beste plekje voor de vorm. Wie het eerst er is mag het egale stukje gras. Het beroerdste plekje is een kuil van 1 meter doorsnee in het mulle zand. Helaas: het zijn echte t’ai chi/ers/ters: ze doen niet aan kompetitie. Ik kom ver voor de rest als eerste aan… en ik kies de kuil: het meest leerzame: hoe kom ik tijdens de vorm daaruit en weer erin zonder overdreven krachtsinspanning.
Rimaykullallki:
Het doen van de vorm in de natuur maakt ieder stil. Het is alsof je een extra dimensie toevoegt. Als voorbereiding laat ik ieder zover mogelijk links en rechtsom om zijn/haar as draaien, zodat de omgeving in een vloeiende beweging opgenomen kan worden. Een extra oefening is het -ondanks een groepje wat aan een soort schaatsklinic bezig is, aangevuurd door de coach- toch van binnen stil en geconcentreerd te blijven.

Vervolgens gaan we weer op pad. Een van de kenners van het gebied wil graag langs een hem bekend plekje. En dat doen we. Daarna echter zijn we ieder pad kwijt op weg naar mijn volgende locatie. We moeten dwars door de hei. En dat is weer een belevenis op zich: het vinden van de juiste weg op zoek naar het pad….Maar na een poos komen we aan bij de volgende locatie. Daar liggen 2 bomen. Eentje is dik genoeg om op te gaan liggen en eventueel buikspieroefeningen te doen, en de andere nodigt uit om trek, duw en lift spiertraining te doen. Ook weer een verkenning van jou, je materiaal en je t’ai chi. Voor we daarna terugwandelen doen we nog een keer de vorm. Maar niet nadat we uitgebreid bezig zijn geweest om te verkennen waar we dat gaan doen en met het gezicht waarnaartoe.
Ik geloof dat iedereen het een bijzondere beleving vond, die voor herhaling vatbaar is. Maar dan zonder eten in de buik en met gepaster schoeisel. En misschien met een geëxpliciteerd drieledig doel: conditietraining, spiertraining en t’ai chi. En de onderlinge relaties daartussen.

Gewichten en takken

De vakantie –de lessen zijn allemaal afgelopen- is een periode van bezinning.

Minstens 2 keer per week ga ik hardlopen in het nabije bos Heumensoord. En trainen. Niet zoals op de sportschool, met allerlei peperdure apparaten en tussen 4 muren, maar in de open natuur met takken of kleine boomstammetjes die zwaar genoeg zijn om er op te moeten zwoegen. Gewichtsarmbanden om mijn polsen zijn daarbij nodig omdat het (enigszins te hanteren en dus niet te dikke) hout in Heumensoord nogal licht is.

Ook is het ónmogelijk om geen T’ai Chi oefeningen te doen. Het is er zoooo mooi!

En de bezinning komt dan van zelf.

Omdat ik die polsgewichten nou eenmaal aan heb, is het logisch dat ze ook aan blijven tijdens het lopen van de vorm. En dat levert een heel apart gevoel! Het is, zoals bij de meesten van jullie waarschijnlijk wel bekend, belangrijk om in een stabiele balans te staan en in diezelfde stabiele balans te bewegen. Dat wil zeggen niet met wiebelende enkels en hevige activiteit aldaar om die balans te houden. Loodrecht in je schoenen/voetzolen zinken is de beste remedie om de balans er uit zich zelf te laten zijn. En daar nou juist helpt de verzwaring van je polsen! Het blijft immers belangrijk om je –zwaardere- armen niet het werk te laten doen, maar je rooting, je balans en je centrum bewegingen.

Zo zijn polsgewichten een verduidelijkend hulpmiddel met 2 doelen: armen licht houden en geraken tot ontspannen balans.

Een hele leerzame variant op de over het algemeen langzaam uitgevoerde Yang stijl-vorm (Cheng Man Ch’ing) is het met polsgewichten snel uitvoeren daarvan. Daarbij moet je dan vooral het martiale aspect tot uiting laten komen! Verbaas je over de extra zachte power in je handen, zonder dat het je extra moeite kost! (Als je tenminste de volgorde: voeten, middel, handen aanhoudt bij je postures!)

De openingshouding: “het Begin” is ook heel goed te doen met een flinke (minstens 2 meter lang en 5 cm doorsnee) tak in je handen. Daar ga je dan onmiddellijk voelen wat het is en hoe het moet om je handen als vanzelf te laten rijzen. Misschien niet helemaal gek als je na een keer of 15 “het Begin” een aangenaam “oeps mijn spieren hebben toch ook wel moeten werken” gevoel bespeurt! Vraagje: welke spieren voel je dan?

Voor de jian en dao spelers onder jullie: ook daarvoor kun je in de bossen met een beetje fantasie prachtig oefenmateriaal vinden!

Hopelijk hebben ik jullie aan wat inspiratie kunnen helpen! Oefen ze!